Κυριακή, 5 Ιουνίου 2016

Πέρι Γραμμάτων



Τά   γράμματα ἔχουν  ὡc     ἐξῆc

Α:     sτοιχεῖον μεγάφωνον, μακρόν, μόριον    ἐπιτατικόν   καί   sτερητικόν.    Οἱονεί  τά  σώματα.  Τήν ακινησία.    Ωc   sτοιχεῖον ἔχομεν τό ψιλόν ἄλφα καί  τό δασύ ἅλφα. Τό ψιλόν ἄλφα  οἱονεί τά φίλα   προσκείμενα είc  τόν ἄνθρωπον σώματα.  Τό δασύ ἅλφα οἱονεί τά  δασαῖα  σώματα·   τήν δασαία ύλη. Τήν ἀόριsτη ύλη·  τήν μαύρη ύλη· τήν μή   κατανοηθεῖσα από τόν ἄνθρωπον ύλη· τά μή φίλα προσκείμενα  sτόν ἄνθρωπον  σώματα.

Β:   sτοιχεῖον μικρόφωνον,   μεσαῖο  χειλικόν.  Πιέσεοc.    Οἱονεί  βία.

Γ:   sτοιχεῖον μικρόφωνον,   μεσαῖο  λαρυγγικόν.  Χωρικόν.  Οἱονεί  ἕναν   εὐρύτερον  χῶρο    από τόν χῶρο   τοῦ ἀνθρῶπου.  Γῆ

Δ:  sτοιχεῖον μικρόφωνον,  μεταφορικόν, μεσαῖο  ὀδοντικόν.  Οἱονεί  μεταφορα·  τό δίδω. 

Ε:     sτοιχεῖον μεγάφωνον,  μόριον    ἐπιτατικόν. Οἱονεί  τό αἴτιον τῆc  κινήσεοc   τῶν   σωμάτων·  τήν ψυχήν.  Τό ἔψιλον  ὥc     sτοιχεῖον οἱονεί κίνησιν. Ἔω (ψιλοῦται) οἱονεί κινῶ  ἐν  τῷ χώρωι τοῦ ανθρώπου.  ἕω (δασύνεται) οἱονεί απομακρύνω από τόν χῶρον τοῦ ανθρώπου· sυνεκδοχικά τό πέμπω,  μέ τήν σημασία τοῦ απομακρύνω. (τό  ἐπί  κεντρο  εἶναι πάντοτε  ὁ ἄνθρωποc ).

S:  (sτίγμα). μόριον   sτερητικόν/ἐπιτατικόν. Ἔχετε ποτέ σκεφθεῖ διά  τί τόν  ἀριθμό ἐξ τόν  γράφομεν μέ τό  sτ, καί  οὐχί μετά  τοῦ ζ.  δύναται ἄν εἴην  Α=1, Β = 2,  Γ = 3, Δ = 4, ε = 5, Ζ = 6,Η = 7, Ενώ ἔχομεν,Α = 1, Β = 2,  Γ = 3, Δ = 4, ε = 5,  sτ = 6,  Ζ=7, Η = 8, Θ = 9, Ι = 10, ΙΑ = 11, ΙΒ = 12…. οἱ  παλαιοί τόν  ἀριθμο ἐξ  τόν ἔγραφαν καί  μέ ς.  αὐτό  ἔει τό  sτίγμα.   

Ζ:    Διπλό μεσαῖο ὀδοντικόν  φέρει τήν δύναμιν τοῦ Δ καί    Σ    ἐν  sυλλήψει.  Τό ζ οὐκ ἔει  sτοιχεῖον.  Τό ζ  ἔχει κακοποιηθεῖ  από ὄλουc   τούc    παλαιούc  καί  νέουc  γραμματικούc.   Ὄλα  τά   ὀνόματα    τά  ὀποῖα ἔχουν   ὥc    κατάληξιν είc  τήν γενικήν τό ΔΟC   ὀφείλουν νά   ἔχουν  ὡc     κατάληξιν είc  τήν ὀνομαsτικήν τό ζ καί  οὐχί τό Σ.  Λέξειc   ὅπωc  Παλλάc, Ἐλλάc,  Ἄρτεμιc, Πανίc,   Sελίc,    ὀφείλουν εἶναι Παλλάζ, Ἐλλάζ, Ἄρτεμιζ, Πανίζ, Sελίζ.   Ἄν μία ὀμάδα ανθρώπων  αποβάληι τό  ἐν  διαsτάσει χωραενεργειακόν,  ὀδοντικόν πρίν τό  Σ     επαγομένου φωνήεντοc,  αὐτό  ἀνήκει είc   τά  κατά διάλεκτον ιδιάζοντα καί   οφειλέομεν νά   μήν τό  αποδεχθοῦμε είc  τήν κοινήν διάλεκτο.  Τό Ζ φέρει τήν δύναμιν τῶν Δ καί Σ,   ἐν  sυλλήψει καί  οὐχί  ἐν  διαsτάσει.   Ὄταν τό ἐκφωνοῦμεν δέν  ἀκούομεν οὒτε τό Δ οὒτε τό C.   Ἀκούομεν μόνον τό Ζ.  Μία δύναμιc   ἐν  ἐνί  γράμματι,  τό Ζ.  Ενοποίησιc  δύο δυνάμεων  ἐν  μία δύναμιν,  τήν δύναμιν τοῦ Ζ.     Διά νά ἔχωμεν μία ἑν sυλλήψει δύναμιν,  δέν δυνάμεθα νά τήν ποιήσωμεν ἐξ ἑνόc  ἡμιφώνου (σ)  καί ἑνόc  ἀφώνου (δ) διότι τά ἄφωνα προηγοῦνται τῶν ἡμιφώνων.  Αὐτά πρόc  τόν Ἠρωδιανόν,  υιόν τοῦ Ἀπολλωνίου τοῦ γραμματικοῦ.
Ὁ γραμματικόc  ὀφείλει νά ενώσηι τάc  γλώτταc  τῶν ανθρώπων   ἐν  μία γλότα καί μία γραμματική.  Ἠ καταγραφή τῶν διαφόρων διαλέκτων  καί κατανόησιc  αὐτῶν τῶν διαλέκτων,  δέν  εἶναι τό ἀντικείμενον τοῦ γραμματικοῦ.  Ἡ γλωττομάθεια υπερετεῖ τόν γραμματικόν είc  τήν αποβολήν ἐξ αὐτῶν τῶν διαλέκτων τήν ἀsάφεια,  τήν μακρολογία, τήν ἀκυρολογία, τήν κακοsυνθεσία,  τήν απρέπεια καί ὀ, τί  αντίκειται  τῷ  Ἐλληνιsμῷ.

Οἱ γραμματικοί δέν καταγράφουν καί  δικαιολογοῦν τάc  γλοτικάc  sυνηθεὶαc  τῶν ανθρώπων.  Οἱ γραμματικοί  διορθώνουν τάc  γλοτικάc  sυνήθειαc  τῶν ανθρώπων τρόπωι αὐsτηρῷ  διά τήν  ἐπί  τευξιν τῆc  γλοτικῆc  ενώσεοc  τῶν ανθρώπων.  Αὐτά πρόc  ὄλουc  τούc  γραμματικοῦc,  παλαιούc  τε καί  νέουc.

Ἐπίσηc,  είc   τά   ρήματα     τῆc   τρίτηc  sυζυγίαc   ὀφείλομεν νά   χρησιμοποιέωμεν τό  Ζ  είc  τήν sύνθεσιν τοῦ μέλλοντοc  καί  τοῦ  ἀορίsτου. 

Ἡ τετάρτη sυζυγία οὐκ    υποsτάεται (ὑφίsταται)  διότι  τό ζ ἔει διπλό καί   τά   διπλά    ὥσπερ   τό ψ καί  τό ξ,  οὐκ ἔει κατακαταληκτικά  ενεsτῶτοc.    Χρησιμοποιοῦνται είc  τόν μέλλοντα καί   ἀόριsτον.  Ἀc  μεταβοῦμε πίσω  καί   ἀc  δοῦμε τί ἔχει φταίξει καί  ἔχομεν καταsτήσει τήν διάλεκτό μαc  μή ὀμαλή  καί  sυνεπῶc  δύσκολη  ἐοικυία  βαρβάρωι.

Η:   μακρόν μεγάφωνον·   φέρει τήν δύναμιν τό ε καί   τόν χρόνον τοῦ ε καί ἄλλον   ἕναν   χρόνο  ενόc  πεφθειρομένου   sτοιχείου τό ὀποῖον sυνήθωc  ἔει ἕνα ἐκ τῶν   α,ε,ο,σ,ν χωρίc  νά    αποκλείωμεν καί τό ενδεχόμενον φθορᾶc ἄλλου sτοιχείου.  Τό Η  οὐκ ἔει  sτοιχεῖον.  Παλαιότερα τό Η δέν ἦτο διπλό.  ἐχρησημοποιεῖτο ὡc  πνεῦμα δασύ τρόπωι λατινικῷ.  Παλαιότερα δέν υπήρχαν ψιλέc  καί δασίεc, ὥσπερ υπάρχουν τήν σήμερον.  Παλαιότερα δέν υπήρχε μακρόν Η.  Ὑπήρχε μόνον ε βραχύ τέ καί μακρόν,  ὥσπερ υπάρχει σήμερα βραχύ τέ καί μακρόν Α.  Γνώριζαν τότε ποῖον ἔει   μακρόν καί ποῖον ἔει βραχύ ὥσπερ γνωρίζωμεν ἐμειc  τό μακρόν Α καί τό βραχύ Α.

Φαίνεται  εἶχαν ἀρχίση νά sυγχέουν  τό  μακρόν  ε  καί   τό  βραχύ ε καί  αποφάσισαν νά τά χωρίσουν.  Καί τό ἔκαμαν.  Καί  εἶπαν τό ε  εἶναι τό βραχύ ε καί τό η  εἶναι τό μακρόν ε.

Ἔκαμαν πολύ καλά καί χώρισαν τό μακρόν  ε από  τό βραχύ ε.  ὀφείλομεν καί ἐμειc  νά χωρίσωμεν τό μακρόν Α από τό βραχύ Α.  προτείνω τό διπλό ΑΑ με ἕνα χαρακτήρα·  ἕνα Μ μέ μία γραμμή  sτήν μέση.

Θ:    sτοιχεῖον μικρόφωνον,  δασύ  ὀδοντικόν,  μεταφορικόν.

Ι:     μόριον     ἐπιτατικόν   καί   μεγάφωνον    καί  δίχρονον.   Τό  Ι  οὐκ ἔει  sτοιχεῖον καί  επομένωc οὔτε ψιλοῦται οὔτε δασύνεται..

Κ:    sτοιχεῖον μικρόφωνον,  ψιλόν  λαρυγγικόν. Οἱονεί  τόν ψιλόν χῶρο·   τόν  ιδιάζοντα χῶρον·  τόν χῶρον τοῦ  ἀτόμου, τοῦ  ανθρώπου· τόν φίλα προσκείμενον είc  τόν ἄνθρωπον χῶρον.    sυλλαβή κε  οἱονεί   τόν  ἄνθρωπον (τόν εμέ, τόν ενεργόντα ἄνθρωπον καί συνεκδοχικᾶ  τόν γείτονα ἄνθρωπον). ἐξ οὕ καί ἡ πρόθεσιc  ἐκ.  τά πάντα ἐκ τοῦ ανθρώπου, ἐξ ἐμοῦ  καί συνεκδοχικᾶ  τόν γείτονα δικό μου ἄνθρωπον.    sυλλαβή Κα  οἱονεί  τά  τοῦ ανθρώπου υλικά  ἀγαθά.    sυλλαβή Κο  οἱονεί    τά  τοῦ  ανθρώπου νοητικά ἀγαθά.  Τόν σκεπτόμενον ἄνθρωπον.  ἐξ οὓ καί  τό  ὄνομα κοέν.  ἐκ τῶν sυλλαβῶν κο +  ἐν .   ἐν  συλλογισμῷ   εὐρισκόμενοc  ἄνθρωποc.   Sυνεκδοχικά ὁ ἱερεύc  σέ ἄλλη διάλεκτο.

Λ:    sτοιχεῖον ἡμίφωνον   ἀμετάβολον·  οἱονεί  τό φυσικόν φαινόμενον τῆc  διαsτολῆc·  τήν εξάπλωσιν,  τήν διάsπαρσιν, τήν ἐξωτερίκευσιν, τήν διάχυσιν,  τό  απλώνω. 

Μ:     sτοιχεῖον ἡμίφωνον  ἀμετάβολον·  οἱονεί τήν μάζαν,  τήν sυσσόρευσιν, τήν sυρρύκνωσιν,  τήν   αδυναμίαν ἐξωτερικεύσεοc,  τήν sυμπύκνωσιν.   Τρόπωι τινά τό   αντίθετον τοῦ  sτοιχείου λ.

Ν:     sτοιχεῖον ἡμίφωνον   ἀμετάβολον·  οἱονεί  τήν δύναμιν πορεὶαc   ἐν  χρόνωι, τήν     δύναμιν χρωνοπορεὶαc·  τήν διαβίωσιν.  Αγγλιsτι. the power to go on.  ἐξ οὓ καί τό ὀνομα μόνοc·   ἀφαιρέσει τῆc  πτωτικῆc  καταλήξεοc  οc  ἔχομεν μον.   Τό Μ.   τό Ο.  τό Ν.   οἱονεί   τήν δυνατότητα χρονοτριβῆc  μή ἐξωτερικεύονταc  τάc  sκέψεάc  μου.  ἄλλωc,  δυνατότητα χρονοπορεὶαc  φυλάττονταc  μέσα μου τάc  σκέψεάc  μου.  Τό ξένο  μόνκ (monk)   οἱονεί   τήν δυνατότητα τοῦ πορεύεsθαι sυσσορεύονταc  τάc  sκέψεάc  μου  sτόν κ χῶρον ὁ ὁποῖοc   εἶναι ἕναc  ψιλόc  χῶροc.  ὁ χῶροc  τοῦ ανθρώπου.  ἐδυνὰμην ἄν τόν μόνον εἴποιμεν μόνκον.  Καί ὸταν ἐμπέση είc  τάc  πτώσειc   γίγνεται  ὁ μόγκοc  τοῦ μόγκου. τό Ν προ τοῦ Κ, Γ, Χ τρέπεται σέ Γ.  Καί ἄν ἐκτείνωμεν τό Ο σέ  οὐ  ἔχομεν μουγκόc.

Ξ:    διπλό ψιλόν  λαρυγγικόν.  φέρει τήν   δύναμιν τοῦ  Σ   καί   κ  ἐν  sυλλήψει.  Τό Ξ  οὐκ ἔει  sτοιχεῖον.  Ἐν sυλλήψει οἱονεί   ὅτι  ἐκφωνὼνταc  τό  Ξ  δέν  ἀκούομεν  οὒτε  τό  Σ   οὒτε τό κ.  Ὑπαρχει μία δύναμιc.   Ὑπάρχει ἡ δύναμιc  τοῦ   Ξ.   Αὐτά πρόc  τόν Ἡρωδιανόν, υιόν τοῦ Ἀπολλωνίου τοῦ γραμματικοῦ.

Ο:   sτοιχεῖον μεγάφωνον,   μόριον    ἐπιτατικόν.  Οἱονεί τά νοούμενα·  τάc  σκέψεαc.   Τό  ὄμικρον  ἐπί  σηc  φέρεται ὡ  ψιλόν καί  δασύ.  τό  ψιλόν οἱονεί ὅ,τι  εἶναι φίλα προσκείμενον είc  τόν ἄνθρωπον.  τό  δασύ οἱονεί ὅ,τι  εἶναι μή φίλα προσκείμενον είc  τόν ἄνθρωπον.  Πᾶν μέτρον ἄνθρωποc.

Π:    sτοιχεῖον μικρόφωνον,  ψιλόν πιεsτικόν,  χειλικόν.  Οἱονεί  ψιλήν  πίεσιν.   Τήν φίλα προσκειμένη  είc  τόν ἄνθρωπον πίεσιν.
Ρ:     sτοιχεῖον ἡμίφωνον  ἀμετάβολον,  Οἱονεί  τήν πάροδο τοῦ χρόνου, τήν ροή τοῦ χρόνου,  μία χρονική  περίοδοc  μέ ἀρχή καί τέλοc.
ἔχομεν τό ψιλόν ρ καί τό δασύ ῥ.
Ρα, Ρε, Ρο  οἱονεί μία ὀριsμένη χρονική περίοδον (σωματική, ψυχική, νοητική).
Ῥα, Ῥε, Ῥο  οἱονεί μία ἀόριsτον χρονική περίοδον (σωματική, ψυχική, νοητική).

τόν ρ’ ἐφίλησεν ἄναξ Διόc  υἱόc  Απόλλων.
τόν ἀγάπησεν τότε (γνωsτό χρονικό) ὁ υἱόc  τοῦ Διόc  ὁ ἄναξ Απόλλων.

τόν ῥ’ ἐφίλησεν ἄναξ Διόc  υἱόc  Απόλλων
τόν ἀγάπησεν κάποτε (ἄγνωsτο χρονικό) ὁ υἱόc  τοῦ Διόc  ὁ ἄναξ Απόλλων.

Σ: σ, c. (c = τό χρησιμοποιῶ ὡc τελικόν πρόc αποφυγήν συγχύσεοc μέ τό S (sτίγμα))  πνεῦμα  δασύ.  ἡμίφωνον.      οἱονεί τό ἀόριsτον. Χρησιμοποιεῖται διά τήν sύνθεσιν τῶν ἀορίsτων χρόνων μέλλοντοc  τέ καί ἀορίsτου.
Τ:    sτοιχεῖον μικρόφωνον,  ψιλόν  ὀδοντικόν, μεταφορικόν.  Οἱονεί ψιλήν   μεταφορά.      Τέω οἱονεί μεταφέρω  κάνονταc  κίνησιν (Ε)·  και συνεκδοχικᾶ   τό  λαμβάνω.  Τέε πίε οἶνον.  Κατά κράσιν  τῆ πίε οἶνον.  Ἄπλωσε  τό  χέρι σου καί  λάβε.  Τάω οἱονεί  δέχομαι, μεταφέρω  ἀκίνητοc.  Τόω οἱονεί  μεταφέρω σκεπτόμενοc.

Υ:   Μόριον ποιοτικόν·  μεγάφωνον    καί  δίχρονον.
Ἄν ψιλοῦται, επιτάσσει καλή ποιότητα·  Ἄν δασύνεται, επιτάσσει κακή ποιότητα.     Λαμβάνει δε  τό ὀνομά του   από τό  sτερηρικόν μόριον υ καί τό ψιλόν ἤγουν ύψιλόν τό μή ψιλόν οἱονεί τό δασύ διό καί δασύνεται πάντοτε καταχρηsτικῶc.

U:  Μόριον  sτερητικόν·   μεγάφωνον    καί  δίχρονον.  Τό U  οὐκ ἔει  sτοιχεῖον  καί  ἑπομένωc οὔτε ψιλοῦται οὔτε δασύνεται.  

Φ:    sτοιχεῖον μικρόφωνον,  δασύ χειλικόν. Πιέσεοc.   Οἱονεί  τὴν δασεὶα πίεσιν.  Τήν βλάπτουσα τόν ἄνθρωπον πίεσιν.  Τήν μή φιλική είc  τόν ἄνθρωπον πίεσιν καί  πολλά ἄλλα.  Τό δασύ ἔχει πολλά πρόσωπα.
       Φόρσα.  Φάοc.   Τήν μή φίλα προσκειμένη είc  τόν ἄνθρωπον πίεσιν.  Τήν μαύρη καί δασεία  καί μή δυναμένη κατανοηθήναι πίεσιν.  Τό πάν ἐκ τοῦ ανθρώπου.  Πᾶν μέτρον ἄνθρωποc.
Χ:    sτοιχεῖον μικρόφωνον,  δασύ  λαρυγγικόν.  Οἱονεί   τόν δασύ χῶρον.  χάοc.   Τόν μαῦρον καί ἄγνωsτον είc  τόν ἄνθρωπον  χῶρον.
Ψ:   διπλό ψιλόν χειλικόν  φέρει τήν   δύναμιν τοῦ  Π   καί   Σ  ἐν  sυλλήψει.   Τό  Ψ  οὐκ ἔει  sτοιχεῖον.     Ἐν sυλλήψει οἱονεί ὂ,τί ἐκφωνώνταc  τό Ψ δέν ἀκούομεν οὒτε τό Π οὒτε τό Σ.  Δέν τίθεται θέμα πρώτου ἡ δευτέρου διότι τό ἕνα  εἶναι ἄφωνον καί τό ἄλλο  εἶναι ἡμίφωνον καί τά ἄφωνα προηγοῦνται τῶν ἡμιφώνων  ἐν  sυλλήψει.  Ὑπάρχει μία δύναμιc.   Ὑπάρχει ἡ δύναμιc  τοῦ  Ψ.   Αὐτά πρόc  τόν Ἡρωδιανόν, υιόν τοῦ Ἀπολλωνίου τοῦ γραμματικοῦ.

Ω:   μακρόν μεγάφωνον.   Φέρει τήν   δύναμιν τοῦ  ο καί   τόν χρόνον τοῦ ο καί  ἄλλον ἕναν χρόνο  ενόc  πεφθειρομένου  sτοιχείου τό ὀποῖον sυνήθωc  ἔει ἕνα ἐκ  τῶν   α,ε,ο,σ,ν  χωρίc  νά    αποκλεὶωμεν     τό ενδεχόμενον  φθορᾶc  ἄλλου  sτοιχείου.   Τό Ω  οὐκ ἔει  sτοιχεῖον.

Τά  γράμματα διαιρέονται  ἐν     sτοιχείοιc  καί  μορίοιc  καί  διπλοῖc  καί  μακροῖc καί πνεὺματσι. 

Τά   sτοιχεῖα ἔουσι δέκα καί  ἐξ,  ἤγουν   τά  Α,Β,Γ,Δ,Ε,Θ,Κ,Λ,Μ,Ν,Ο,Π,Ρ,Τ,Φ,Χ

Τά μόρια ἔει  επτά·  τά  Α,Ε,Ο,Ι,Υ,U καί  S.
Τά πνεύματα  ἔει Σ, (τό H παλαιότερα)  καί  ενδεχομένωc  καί  ἄλλα πολλά.

Τά  γράμματα   ἐπί  σηc  διαιρέονται  ἐν  διπλοῖc  ἤγουν  sυνύπαρξιc  τοῦ  Σ   μετάτινοc  μικροφώνου  ἐν  sυλλήψει.  Δύο δυνάμεεc   ἐν  ἐνί χρόνωι.

Τά γνωsτά  διπλά   ἔει τρία ἤγουν  τό ζ, ψ, ξ.  Ἐγώ πιsτεύω ὅτι   επιβάλεται ἡ  καθιέρωσιc  καί   τῶν   ἄλλων διπλῶν καί  είc   τά   ὀνόματα   καί  είc   τά   ρήματα.  ἡ κατάργησιc  τῶν διπλῶν δέν μειώνει τήν γλότα.  Ἴσωc    εἶναι   καλλίτερα μέ  τό  πλήρεc  τῆc  γραφῆc.

Τά  γράμματα   ἐπί  σηc  διαιρέονται  ἐν  μακροῖc  ἤγουν   Α, Η, Ω.  Λέγονται μακρά  διότι  ενέχουν   μία   δύναμιν καί  δύο χρόνουc·    ενέχουν τόν χρόνο τόν δικό τουc  ἤγουν  τό μακρό Α ενέχει   τόν χρόνο τοῦ βραχέοc  Α,  τό μακρό Η ενέχει   τόν χρόνο τοῦ βραχέοc  ε  καί  τό μακρόν Ω ενέχει   τόν χρόνο τοῦ βραχέοc  Ο,  καί  ενέχουν   ἄλλον ἕναν χρόνο, αὐτόν τοῦ   πεφθειρομένου γράμματοc.  Sυνήθωc  αὐτό τό γράμμα ἔει ἕνα ἐκ  τῶν   Α, Ε, Ο, Ν, Σ  χωρίc  νά    αποκλείωμεν  τά   υπόλοιπα γράμματα.

Τά  γράμματα   ἐπί  σηc  διαιρέονται  ἐν   τά  τοῦ χώρου.  Κ, γ, χ.  Ἐδῶ,  επιθυμῶ  επισημαίνειν ὅτι ὁ χῶροc  εἴτε  εἶναι ψιλόc  (κ),   εἴτε  εἶναι μέσοc  (γ),   εἴτε  εἶναι δασύc  (χ),   δέν ἔχει διαsτάσειc.   Αἱ διαsτάσειc  αἱ ὀποίαι φαίνεται νά    εἶναι διαsτάσειc  χώρου,  εἶναι αἱ διαsτάσειc  τῶν σωμάτων  εὐρισκομένων  ἐν  τῷ χώρωι αὐτῷ.  Ὁ χῶροc, ὄμωc, δέν ενέχει πάντοτε σώματα·  ὁ χῶροc  δύναται ενέχειν  καί σώματα καί πράγματα (ἄυλα) καί ιδέεc.

Τά  γράμματα   ἐπί  σηc  διαιρέονται  ἐν   τά  τῆc   πιέσεοc   π, β, φ.

Τά  γράμματα   ἐπί  σηc  διαιρέονται  ἐν    τά  τῆc  μεταφοράc  τ, δ, θ.


Τό α ἔει καί   sτοιχεῖον καί  μόριον.  Επιτάττει  τά σώμματα είc  τά  sτοιχεῖα ὠc  μόριον καί  ὠc   sτοιχεῖον δεικνύει  τό  ἄψυχον υλικόν σῶμα καί  τήν ακινησία.   Παρατηράομεν ὅτι τό α ἔει καί   sτοιχεῖον καί  μακρόν καί  μόριον.  Καί διά  τοῦτον τόν λόγο προτὰσσεται  τῶν   ἄλλων γραμμάτων  καί  όχι  διότι  ἔει ὄμοιο  τῷ  σχήματι   τῇ  κεφαλῇ  ἀγγελάδοc. Καί  ὄχι   επειδή  αποτελεῖ μέροc  κάποιαc  ἱερῆc  λέξεοc .   Ὄλαι  αἱ  λέξειc , προιόντοc  ἱεροῦ νοόc,  ἔουσι ἱεραί.     Ἐγώ προτείνω νά ἀφαιρέσωμεν τήν ιδιότητα τοῦ μακροῦ από τό Α απεικονίζονταc  τό μακρόν Α μέ ἕναν ἂλλο χαρακτήρα,   ἕνα διπλό Α ὣσπερ ἁπεικονίζωμεν τό μακρόν Ο μέ τό Ω.  Ἂν ἐγένετο αὐτό, θά γνωρίζαμεν ὂτι τό Α τῆc  παραληγούσηc  τοῦ ἀγαπᾶμεν  περιsπᾶται (περιsπάεται) διότι ἒει   μακρόν ἐκ τοῦ ἀγαπάομεν.  Φθείρεται τό Ο  καί  ὁ χρόνοc  τοῦ Ο  εισέρχεται   τῷ Α καί ἐκτείνει αὐτό·  καί τό πάθοc ὀνομάζεται sυναλοιφή κατά κράσιν.  (ἐδῶ παρατηράομεν ὅτι ἡ νέα Ἐλληνική ἔχει διορθώσει τό λανθαsμένο ἀγαπῶμεν τῶν  ἀρχαίων).
                                                                                                                                                                       
Τό ο ἔει καί   sτοιχεῖον καί  μόριον.   Επιτάσσει τά νοούμενα είc  τά  sτοιχεῖα ὡc  μόριον καί ὡc   sτοιχεῖον δεικνύει τάc  ιδέαc, τά νοούμενα, τάc sκέψεαc, τάc  τοῦ νοόc  φαντασίαc, τά  τοῦ νοόc  γεννήματα.   Τό ο  οὐκ ἔει μακρόν.  Ωc  μακρόν ἒχομεν τό ω.

Τό ε ἔει καί   sτοιχεῖον καί  μόριον.  Ὡc  μόριον  επιτάττει τό αἴτιον τῆc  κινήσεοc  (κίνησιν) είc  τά  sτοιχεῖα καί ὠc   sτοιχεῖον δεικνύει τό ἔμψυχον, ζωή, κίνησιν, σωμάτων τε καί ἀσωμάτων.   Τό ε  οὐκ   ἔει μακρόν.  Ωc  μακρόν ἒχομεν τό η.

Τά   Ι, τό   Υ  καί  U  οὐκ    ἒουσι   sτοιχεῖα.   Τό Ι, τό Υ καί τό   U έουσι  δίχρονα καί  μόρια     ἐπιτατικόν    καί   sτερητικόν .    Τό I ἔει    ἐπιτατικόν   μόριον· επιτάσσει τό πάνυ…, τό μεγάλωc…. Τό U ἔει  sτερητικόν μόριον· τό Υ ἔει ἐπιτατικόν ποιότητοc.


Περί  sτοιχείων

Πλάτων..… Sτοιχεῖον, τό sυνάγον καί διαλύον τά sύνθετα.

Οἱ παλαιοί ἔλεγαν·
sτοιχεῖον ἐsτί καί ἡ πρώτη  καί αμερήc  τοῦ ανθρώπου φωνή  ἢ φωνῆc  Ἐλληνίδοc  φθόγγοc  ἐλάχιsτοc.  Ἑκάsτη μέν λέξιc  καί sυλλαβή δύναται  μεριsθῆναι, ἡ μέν λέξιc  είc  sυλλαβάc, ἡ δέ sυλλαβή είc   sτοιχεῖα, τό δέ  sτοιχεῖον αμερέc  ἔsτι.

Ἐγώ λέγω·
Τά  sτοιχεῖα τῆc  γλοτόc  ἔουσι άυλλα καί  ἡ μεταφορά τῆc  σημασίαc  είc  τά υλικά  εἶναι sυνεκδοχική  καί δι’αὐτόν τόν λόγον μία λέξιc  μέ τά ίδια  sτοιχεῖα δύναται εννοεῖν πολλά πράγματα.

Ὄσο καλά καί ἄν ἀκούονται αἱ λέξεεc, ἄν τά  sτοιχεῖα τά ὁποῖα sυνάγουν αὐτάc  τάc  λέξεαc  δέν  εἶναι τά κατάλληλα,  αὐταί αἱ λέξεεc  θά ξεχαsθοῦν, θά ἀφαιθοῦν είc  τήν λήθη.

Παράδειγμα.
 Ἡ sύνθεσιc τῆc sύλλαβῆc ΚΥΝ ἄν καί υπάρχη sέ sύνθεταc λέξεαc, ἔχει οὐσιαsτικᾶ απολεsθῆ από τό λεξιλόγιο τῶν Νεοελλήνων ἔχουσα τήν ἔννοια τοῦ κατοικιδίου.  Κύν, κυνόc, κυνί, κύνα.  Ἡ sύνθεσιc δέν ἔχει πρόβλημα.  Τό πρόβλημα τό ἔχει ἡ απόδοσιc.  Τό κατοικίδιον δέν εἶναι κύν-αc ἀλλά sκύλοc· θά δοῦμε ἀργότερα διά τί.

Αἱ ξεχαsμέναι λέξειc  ξεχάsθησαν διότι ἦσαν κακοsυντεθημένεc  ἢ ἦσαν   εὐsυντεθημένεc   ἄλλά    κακομεταχειριsμένεc.  Οἱ παλαιοί γραμματικοί ὂφειλαν νά προσέξουν τήν κακομεταχείρισιν καί τήν κακοsυνθεσία καί τρόπωι αὐsτηρῷ νά τάc  διορθώσουν.  Δέν τό ἔκαμαν καί τά πράγματα ἔφθασαν ὡc  ἐδῶ.  ἀσχολήθησαν μέ πράγματα ἀsτεία καί τά σοβαρά πράγματα κακοποιήθησαν.

Ηρωδιανόc  καί πατήρ Ἀπολλώνιοc  προσπαθοῦν νά πείσουν ὁ ἕναc  τόν ἄλλον ἂν τό ὄμικρον   εἶναι μακρύτερον τοῦ ἔψιλον ἢ τό ἔψιλον  εἶναι μακρύτερον τοῦ ὄμικρον καί τῷ  αὐτῷ χρόνωι  επιτρέπουν νά ἒχωμεν ἀνώμαλα ρήματα καί πολλάc  ἄλλαc  ἀνωμαλίαc  είc  τήν γλότα.  Αὐταί αἱ ἀνωμαλίαι ἔχουν καταsτήσει τήν γλότα δύσκολην πρόc  μάθησιν καί ἡ κατάsτασιc  τῆc  δύσκοληc  γλοτόc  κατέsτησεν τό σκέπτεsθαι τοῦ ανθρώπου δύσκολον  καί διά μερικούc ἀδύνατον.

Τά   sτοιχεῖα ἔει δέκα καί  ἑξ,  ἤγουν   τά  Α,Β,Γ,Δ,Ε,Θ,Κ,Λ,Μ,Ν,Ο,Π,Ρ,Τ,Φ,Χ
Τά   sτοιχεῖα   ἐπί  σηc  χωρίζονται σέ καθαρά καί  μή καθαρά.
Τά μή καθαρά ἔει  τά  μεγάλην  φωνήν ἔχοντα(φωνήεντα ἤ  μεγάφωνα) ἤγουν  τό α τό ε  καί  τό ο.  Τό α, τό ε  καί  τό ο λέγονται καί  μή καθαρά  διότι  αὐτά ἔει καί    sτοιχεῖα  καί  μόρια.
Τό  ἀλφα ἔει καί   sτοιχεῖον καί  μόριον  sτερητικόν καί  μόριον    ἐπιτατικόν   καί  μακρόν καί  βραχύ.  Τό  ἄλφα ενέχει ὅλαc  τάc  ιδιότηταc   τῶν    υπολοίπων γραμμάτων  ενώ ουδέν ἐκ  τῶν    υπολοίπων γραμμάτων ενέχει ὄλαc  τάc  ιδιότηταc   τάc    ὀποίαc  ενέχει   τό α  καί  διά  τόν προαναφερθέν  λόγον  τό  ἄλφα προτάσσεται  τῶν    υπολοίπων γραμμάτων.

Τό α,   ὥc    μόριον,  sτοιχειοδοτεῖ τήν σωματικήν ύπαρξιν είc  τά  sτοιχεῖα καί ψιλοῦται ἤ δασύνεται.   Τό α   ὥc     sτοιχεῖον  επιτάσσει  ακινησία.  Τό Α  ἐπί  σηc   ὥc     ἐπιτατικόν καί   sτερητικόν μόριον φέρεται νά    επιτάσση τό πάνυ μεγάλο καί  τήν  sτέρησιν·  ιδιοτήτων  ἀφαιρεθέντων από τό πάλαι ποτέ γνωsτόν   S (sτίγμα).  ἐδῶ τό  α,  ὥc    μόριον, δέν υπάρχει λόγοc  νά   δασύνεται ἤ νά ψιλοῦται. 

Τό ε   ὥc    μόριον,  sτοιχειοδοτεῖ τήν ψυχικήν   ύπαρξιν  είc  τά  sτοιχεῖα,  τό αἴτιον τῆc  κινήσεοc   τῶν   σωμάτων,   καί  ψιλοῦται ἤ δασύνεται.    Τό ε   ὥc     sτοιχεῖον  επιτάσσει κίνησiν.  Ἐδῶ  επιθυμῶ νά θέσω ἕνα ἐρώτημα:  Δυνάμεθα  ἄν ἔχοιμεν  ε  ψιλόν καί  ε  δασύ;

Τό  ο   ὥc    μόριον,  sτοιχειοδοτεῖ τήν νοητικήν   ύπαρξιν, τά νοούμενα, είc  τά  sτοιχεία,  καί  ψιλοῦται ἤ δασύνεται. Τό ο   ὥc     sτοιχεῖον  επιτάσσει φαντασία· τό προδέρκεsθαι.                                                                   

Τά καθαρά  sτοιχεῖα  ἔουσι  τά:   1).  Τά  μικράν φωνήν ἔχοντα(κακόφωνα ἤ  μικρόφωνα),  ἤγουν   τά  τῆc  πιέσεοc    π β φ,   τά  τοῦ χώρου  κ γ χ, καί τά τῆc  μεταφορᾶc  τ δ θ  καί  2).  τά ἡμίφωνα  ἤγουν   τά  ἀμετάβολα Λ Μ Ν Ρ.    Ὀνομάζονται ἀμετάβολα ὄχι μόνον διότι δέν μεταβάλλονται  ἐν  τοῖc  κλήσεσι τῶν ὀνομάτων  καί τοῖc  μέλουσι τῶν ρημάτων  ἄλλά    διότι τά  sτοιχεῖα τά ὁποῖα  απεικονίζουν  εἶναι  ἀμετάβολα  ἐν  τῇ φήσει.  Ὅλα αὐτά ἔει καθαρά  διότι  ἔουσι   μόνον    sτοιχεῖα καί  οὐχί μόρια.

Ἐπίσηc,  ἔχομεν τό ἐπιτατικόν μόριον Ι, τό ἐπιτατικόν μόριον ποιότητοc U, τό  sτερητικόν μόριον Υ καί  τό S (sτίγμα) τό ὁποῖον  εἶναι καί   sτερητικόν καί    ἐπιτατικόν μόριον.   Οἱ γραμματικοί τό ἔχουν ταυτήσει καταχρηsτικῶc  μέ τό δασύ  πνεῦμα  Σ   (σίγμα).  Πιsτεύω ὅτι μετά τήν κατάργησιν τοῦ  sτίγμα από τήν ἀλφάβητο,  αἱ ιδιότηται αὐτοῦ μεταφέρθησαν τῷ Α, μή δυνάμενο νά    τάc    αποδεχθῆ τό δασύ πνεῦμα  Σ   (σίγμα).

Ἐπίσηc, ἔχομεν τό μόριον  U,  τό (ου) τό ὀποῖον ἐξακολουθεῖ νά υπάρχη sέ ξένα ἀλφάβητα καί οἱ προγονοί μαc τό ταύτησαν καί τό ενοποίησαν μέ τό Y (ύψιλον).
Καί τά  δύο εἶναι μόρια  ἐπιτατικά.    Τό ἕνα  επιτάσσει  sτέρησιν. (sτερητικόν μόριον)  καί τό ἄλλο  επιτάσσει ποιότητα. (ποιοτικόν μόριον)  καί εξακολουθεῖ νά υπάρχει εἰc τήν δίφθογγον ΕU.  Εἰc  τήν δίφθογγον ΟΥ πιsτεύω ὅτι ἔχει  επιβιώσει τό  sτερητικόν  Y  καί  επιμένω ἡ ου νά προφέρεται  ἐν  διαsτάσει καί ἔχομεν ου =(ο ου). O Uρανοc  καί όχι ο ουρανόc.  Καί ἡ δίφθογγοc ΟΥ νά προφέρεται ὡc  οf ἤ οv(οβ).  Προσοχή, χρησιμοποιέω τό μικρόν f  τό ὁποῖον πιsτεύω ὅτι εἶναι τό πάλαι ποτέ χαμένο F (δίγαμα).  ἐπί  σηc χρησιμοποιέω τό μικρόν (β)τό ὁποῖον πιsτεύω τι εἶναι τό πάλαι ποτέ χαμένο V.  Καί τά δύο αὐτά δεν ἔχουν κάν μία σχέση μέ τό ἄφωνον δασύ φ  ἤ μέ τό ἄφωνον β. Τό φ καί τό β εἶναι sτοιχεῖα. Τό F καί τό  V εἶναι  ἐπιτατικά μόρια ποιότητοc.  (ποιοτικά μόρια).   Ἔφυγαν τό   F καί τό  V καί γενήθηκε τό Y grec (το Υ ψιλόν) καί ξεχάσαμε ὄτι τό U ἑπιτάσσει  sτέρησιν καί τό Υ επιτάσσει ποιότητα· καλή ἄν ψιλούται καί κακή ἄν δασύνεται.

Οἱ Ἄγγλοι ἔχουν διαφυλάξει τήν διαφορά sτήν γλότα τουc. Τό δασύ Φ τό γράφουν δασύνονταc τό Π (ph) philosophy καί ὄχι filosofia ὅπωc πιsτεύουν οἱ Ισπανοί.

Ἐπίσηc προσέξτε ὅτι τό Ν πρό τοῦ Ἀγγλικοῦ (p) τρέπεται σέ Μ οἷον IN + POSSIBLE = IMPOSSIBLE.  Τό Ν πρό τοῦ Ἄγγλικοῦ  (B)  τρέπεται σέ Μ οἷον AN + BULANCE = AMBULANCE.  Αλλά τό N πρό  τῶν  V  καί  F παραμένει αμετάβλητον οἷον INVOICE, INFLUENCE.
Εἰc τήν δίφθογγον ΑΥ πιsτεύω ὅτι ἔχει  επιβιώσει τό ποιοτικόν μόριον Υ  λόγω τῆc ίδίαc προφοράc μέ τήν ΕΥ. 
Ἐπιμένω νά διαφοροποιήσωμεν τό  ἐπιτατικόν ποιότητοc διά νά κατανοήσωμεν,  μεταξύ τῶν ἄλλων,  τί εἶναι ὁ ουρανόc καί νά μή ψάχνωμεν sτά χαμένα τοῦ παρελθόντοc  χρόνου.
Εὐελπιsτῶ ὅτι κάποιοc κάποτε θά προσπαθήση νά επαναφέρη τά χαμένα ποιοτικά μόρια  F  καί V   καί νά τά διαφοροποιήση από τό Υ.

ἐπί  σηc    ἔχομεν καί τό  Σ   τό δασύ πνεῦμα.  Τό  Σ   ἔει πνεύμα δασύ καί  επιφέρει τό ἀόριsτον  καί  ὅτι  εἶναι μή φίλα προσκείμενον είc  τόν ἄνθρωπον.  (Πᾶν μέτρον ἄνθρωποc.)

Τό λ καί τό μ ἔουσι φυσικά. Τό ν καί  τό ρ ἔουσι χρονικά.  Τό λ οἱονεί τό φυσικόν φαινόμενον τῆc  διαsτολῆc,  αὐξήσεοc, ἐξωτερικεύσεοc, απλώσεοc,  επεκτάσεοc  καί  τά ὄμοια.

Τό μ οἱονεί τό φυσικόν φαινόμενον τῆc  sυsτολῆc, τοῦ μαζέματοc, sυσφίξεοc, ἐσωτερικεύσεοc  καί  τά ὄμοια.   Τό μ καί  τό λ ἔουσι τρόπωι τινά  αντίθετα.

Τό ν οἱονεί τήν δύναμιν χρονοτριβῆc,  χρονοπορεὶαc, διαβίωσιc·   τό πορεύομαι  ἐν  χρόνωι.  Τό ρ οἱονεί ἕνα χρονικόν διάsτημα μέ ἀρχή καί τέλοc.   Τήν ροή τοῦ χρόνου.  Ἔαρ  οἱονεί τήν κίνησιν (Ε) τῶν σωμάτων (Α)  διά ἕνα χρονικόν διάsτημα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου